خدایا! چون به تو نگریم شاهیم  و چون به خود نگریم خاکیم.

الهی! بر تارک ما خاک خجالت نثار مکن و ما رابه بلای خود گرفتار نکن.

پروردگارا! مکش این چراغ افروخته را و مسوز این دل سوخته را؛دل و دوست یافتن پادشاهی است ، بی دل و دوست زیستن گمراهی است. بلایی که از دوست رسد عطاست و از بلا نالیدن خطاست.

مهربانا! بر سر هر مؤمن از تو تاجی است، در دل هر محب از تو سراجی است، هر شیفته ای را با تو راز و نیازی است، هر منتظری را آخر شرابی و دیداری است.

رحیما! زبان به یاد تو، دل به مهر تو و جان به عیان تو می نازد.