امیر خراسان را پرسیدند که تو فردی فقیر و بی چیز بودی و شغلی پست داشتی، به امیر خراسان چون افتادی؟

گفت: روزی دیوان«حنظله ی بادغیسی» همی خواندم، بدین دو بیت رسیدم:

                     مهتری گر به کام شیر در است                   شو خطر کن ز کام شیر بجوی  

                     یا بزرگی و عز و نعمت و جاه                        یا چو مردانت مرگ رویاروی

داعیه ای در باطن من پدید امد که به هیچ وجه در آن حالت که اندر بودم، راضی نتوانستم بود. دارایی ام بفروختم و اسب خریدم و از وطن خویش رحلت کردم. به دولت صفاریان پیوستم. هر روز بر شکوه و شوکت و لشکر من افزوده می شد و اندک اندک کار من بالا گرفت و ترقی کرد تا جمله خراسان را  به فرمان خویش در آوردم. اصل و سبب، این دو بیت بود.