نوشته پدرم، رضا فاطمی نسب

آمدنش باورمان بود وبودنش امید ماندمان،قلبی نبود که ازتیر نگاه نافذش منقلب نشود وتنی  یافت نمیشد که بویی ازعطرعرفانش رابه مشام جان نرسانده باشد وتا وادی معرفتش نتاخته، و بر سرسودای محبت اش سر نینداخته باشد، او که دشتها هنمگام خرامیدنش حس حقارت را تجربه کردند وکوهها دراستواری اش مات و واژه صبر درمقابل قابلیت استقامتش مبهوت و صراط رحمانی ازوجود واجدش به خود می بالید.

حضرت فاطمه در طول زندگی با برکت خود هرگاه به وجد معنوی و حالات خاص عرفانی نایل می آمدند، جملاتی در بیان عظمت و مقام بی بدیل خود اظهار می فرمودند. نظیر این روایات که:«یا ابالحسن، هنگامیکه خداوندنور مرا آفرید،این نور پیوسته خدا را تسبیح می کرد، سپس پروردگار آن را به درختی از درختهای بهشتی امانت داد و این نور پیوسته پرتو افکن و روشنایی بخش بود تا انکه پدرم به بهشت وارد شد و از جانب خدا به او الهام شد که میوه آن درخت را برگیرد، در آن هنگام نور مرا خدای سبحان به صلب پدرم و بعدا به رحم خدیجه منتقل کرد تا اینکه از او متولد شدم، من از همان نورم و از آنچه در گذشته واقع شده است و یا در آینده واقع خواهد شد و از آنچه هرگز واقع شدنی نیست باخبرم. یا ابالحسنمؤمن با نور خدایی نظاره می کند»و(1)  که جمله آخر حضرت اشاره ای است بسیار لطیف، که اگر مؤمن با نور خداوند نظاره کند، جز او نمیبیند و جز با او نمی نگرد و آنچه حضرت از کرامت خود فرمودندبرای مؤمنین و خواص از اولیاءنیز میسور است.

کتاب تمثال جمال نوشته پدرم داود رجبی